خواندیم و خواندیم و خواندیم تا بیاموزیم که تنها یک راه برای وحدت مردمان وجود دارد و آن چنگ زدن به ریسمان الهی است. بارها به دیگران گفتیم که تنها یک راه برای وحدت مردمان وجود دارد و آن چنگ زدن به ریسمان الهی است. چه ادعاها داشتیم که حق را می گوییم و از دیگران خواستیم که حق را بشنوند.  چه خیره به دیگرانی بودیم که فکر می کردیم آفریده شده اند تا ما به آن ها بگوییم که راه چیست و چاه کدام است. دیگرانی که راهی برای شنیدن حق جز با کلام ما و لسان ما برایشان متصور نبودیم.
غافل از اینکه در همین کنار گوش خودمان کسانی هستند که چون به تعداد انسانها خدا وجود دارد، پس خدا نمی تواند محور وحدت باشد

دغدغه ی من این است که در کشوری زندگی می کنم که خوب بودن سهم مردگان است و بد شنیدن بهره ی زندگان.

نکته: می گویند این روزها خیلی پرگویی می کنی. تنها دلیلش این است که دیگر قرار نیست فقط از خوبی ها بگویم.

بیچاره که عاشق تو شده بود؛ تویی که هم آغوشی با جن ارضایت می کرد؛ هیچ کس نمی تواند از یک [...] خواستگاری کند. چقدر دلش می خواست آلبرتو مگنس مقدس زنده بود.

پ.ن: می دانم هنگام عصبانیت باید ساکت باشم. اما گاهی اوقات گفتن بعضی حرف ها لازم است.

موسوی احمق! عوضی! داغ بچه ها! زن بی صاحب! موسوی خائن! موسوی آمریکایی!
وقتی از آشتی ملی حرف می زنیم باید کاملاً حواس ها جمع باشد که چه کسانی به دنبال آشتی ملی هستند و چه کسانی آتش افروزی را می خواهند.
وقتی می گوییم که فلانی و فلانی باعث تحریک مردم می شوند، باید خوب به اطرافمان نگاه کنیم تا متوجه شویم که چه کسانی در حقیقت به تحریک دیگران می پردازند.

نکته: موسوی = نخست وزیر امام است.
پ.ن1: آشتی ملی اَم آرزوست...
پ.ن2: با این حرکات، از آشتی گفتن آب در هاون کوبیدن است.
پ.ن3: تصور کنید در عکس بالا به جای "موسوی" نام یک سیاستمدار دیگر نوشته می شد...(واویلا)
پ.ن4: وقتی احمد توکلی منافق می شود! من چرا خودم را اذیت می کنم؟!

 

۲۰ سال است که من در جریان هستم. اما می گویند که قبل از آن هم اینگونه بوده است. پدربزرگ انسانی "خود خواه" است و مادر بزرگ از او خوشش نمی آید. ظاهراْ از زمانی که مادر بزرگ به عنوان زن دوم به خانه پدربزرگ آمده، وضع همینگونه بوده است. البته مسءله ساده تر از این حرفهاست. پدر بزرگ یک مرد سنتی است و مادر بزرگ یک زن سنتی. و در این ماجرا "بیچاره زن سنتی".

انسان، حیوانی است وحشی!

ای صبا گر بگذری بر ساحلِ رود ارس
بوسه زن بر خاک آن وادیّ و مشکین کن نفس

منزل سلمی که بادش هر دم از ما صد سلام
پر صدای ساربانان بینی و بانگ جرس

محمل جانان ببوس آنگه به زاری عرضه دار
کز فراقت سوختم ای مهربان، فریاد رس

من که قول ناصحان را خواندمی قول رباب
گوشمالی دیدم از هجران که اینم پند بس

عشرت شبگیر کن بی ترس کاندر شهر عشق
شبروان را آشنایی هاست با میر عسس

عشق بازی کارِ بازی نیست ای دل سر بباز
زآنکه گوی عشق نتوان زد به چوگان هوس

دل به رغبت می سپارد جان به چشم مست یار
گرچه هوشیاران ندادند اختیار خود به کس

طوطیان در شکّرستان کامرانی می کنند
وز تحسُر دست بر سر می زند مسکین مگس

نام حافظ گر برآید بر زبان کلکِ دوست
از جنابِ حضرتِ شاهم بس است این ملتمس

امروز در راهپیمایی شرکت نکردم. و قصد ندارم که اخبارِ اتفاقات امروز را پیگیری کنم. اما می توانم حدس بزنم که چه اتفاقاتی افتاده است. وقتی مانور اینگونه باشد. در واقعیت چه خواهد شد.

لینک مرتبط: توضیح پلیس درباره مانور

وقتی می گوییم که نگران فکر امام هستیم معنی این حرف این است: وقتی امام می گوید "مجلس در رأس امور است" چرا باید رئیس جمهوری که دولتِ خود را نزدیک ترین دولت ها به امام می داند باید بگوید: "اگر لايحه هدفمند كردن يارانه‌ها را آنگونه كه او مي‌خواهد تصويب نكنند،‌ آن را اجرايي نخواهد كرد" (اینجا) وقتی می گوییم که دغدغه ی اجرای قانون اساسی داریم معنی این حرف این است که: وقتی در اصل یکصد و بیست و سوم قانون اساسی داریم:"رئیس جمهور موظف است مصوبات مجلس یا نتیجه ی همه پرسی را پس از طی مراحل قانونی و ابلاغ به وی امضا کند و برای اجرا در اختیار مسءولان بگذارد". رئیس دولتی که خود باید مجری قانون باشد بر اساس چه قانونی می گوید:"اگر لايحه هدفمند كردن يارانه‌ها را آنگونه كه او مي‌خواهد تصويب نكنند،‌ آن را اجرايي نخواهد كرد".

پ.ن: تنها درد دل می کنم...

از امروز تنها برای دلم می نویسم؛ مبادا ناخواسته دل کسی را بشکنم!
برخی نوشته ها تنها یک درد دل هستند و بهتر است خوانده نشوند؛ مبادا ناخواسته باعث درد سر شوند!

ادامه مطلب